بسم الله الرحمن الرحیم

                    گفتاری درباره ماه مبارک رجب
رجب ماه هفتم از سال قمری است که مُضر نیز می‏گویند به سبب احترامی که آن قبیله به آن ماه قائل بودند و در اسلام رجب از ماه‏های حرام به شمار آمده است، بدین خاطر آن را رجب الفرد گویند، زیرا سه ماه از ماههای حرام به هم پیوسته‏اند و این ماه از آنها جدا و فرد است.(1)

                                           بسم الله الرحمن الرحیم

                    گفتاری درباره ماه مبارک رجب
رجب ماه هفتم از سال قمری است که مُضر نیز می‏گویند به سبب احترامی که آن قبیله به آن ماه قائل بودند و در اسلام رجب از ماه‏های حرام به شمار آمده است، بدین خاطر آن را رجب الفرد گویند، زیرا سه ماه از ماههای حرام به هم پیوسته‏اند و این ماه از آنها جدا و فرد است.(1)

                         به نام خدای ستارالعیوب

سلام به تمامی دوستان عزیزم

می خواهم ماجرای امروزم را برای شما تعریف کنم:

دیشب حاج آقای حمیدوند (صاحبخانه 84-86 در قم ) بهم زنگ زد و گفت : آقای خوش! می تونی فردا بیایی خونه مون.گفتم: إن شاءالله خیره!

گفت :آره می خواهم پسرم آقا مجتبی را جمعه عقد کنیم ،تو بیا صیغه عقد موقتش رو بخون.

گفتم به روی چشم میام.

ساعت چهار بعدازظهر روز جمعه شد زنگ زد و گفت: آقای خوش فراموش نکنی! خونه مون منتظرند و من هم از اینکه مجلس عقد خونه پسر هست خیلی تعجب کردم.

خلاصه ، جلوی دَرِ خونه دیدم حاج خانم ایستاده و منتظر من که برم خطبه عقد رو شروع کنم . وارد اتاق که شدم دیدم خانم ها با چادر مشکی و نقاب گرفته روی مبل و زمین نشسته و یک سفره خیلی بزرگ هم پهن که البته داخل سفره وسایل و اضافاتی بود و اضافه سفره هم روش گذاشتند.

تعجب کردم که چرا مجلس اینجوریه ! بدون سر و صدا ! این سفره دیگه چیه! که ناگهان حاج خانم اومد و بهش گفتم حاج خانم! آقای حمیدوند کجاست؟

فرمودند: بیرون هستند. گفتم : پدر داماد باید باشه!! 

حاج خانم دوباره گفت: آقای خوش! ما سفره حضرت عباس داریم شما هم باید برای ما روضه بخونید. إن شاءالله مجلس عقد هفته دیگه هست. من تا این

 جمله رو شنیدم به پیشانی ام زدم و گفتم : ای وای! حاج خانم! آقای حمیدوند گفت :مجلس عقده و من هم اومدم نه مجلس روضه!!

اومدم از اتاق بیرون .زنگ زدم به دوستم آقا سیدجابر سجادی و ازش شماره رفیق طلبه ام آقای فرهاد صمدائی را گرفتم و بهش گفتم فرهاد می تونی مجلس روضه بخونی. گفت: آره اما کی بخونم؟

گفتم :الآن. گفت :الآن نه، زودتر می گفتی و من مونده بودم که چکار کنم که گفتم راهی نیست باید خودم بخونم .

خدا پدر دامادم رو بیامرزه که برادرش حاج حسین در گوشی همراهم نرم افزار سوگنامه محرم رو ریخت و من گفتم زیارت عاشورا بیاورید،آوردند و من با دعای امام زمان علیه السلام ،زیارت رو شروع و در بین آن هم روضه و سپس کمی هم سینه زنی خواندم و مجلس رو تمام کردم(ناگفته نمونه که من در بین دعا خوندن یاد ماجرا می افتادم ،یواشکی خنده ام می گرفت، ولی جلوی خنده رو می گرفتم که من آومدم خطبه عقد بخونم ، ولی روضه حضرت عباس علیه السلام می خونم.

آمدم بیرون و برای آقای حمیدوند زنگ زدم و ماجرا را براش تعریف کردم که مرد حسابی مجلس عقد کجا و مجلس روضه کجا!!!

بنده خدا کلی خندید و من هم کلی خندیدم . ولی خدا رو شکر که عنایت حضرت عباس علیه السلام مجلس رو خوب به اتمام رسوند.

داستان امروز ما هم این چنین بود و ماجرا را برای دوستم آقا صادق طالبی مازندرانی که اهل قلم هم هست، تعریف کردم فرمودند:در وبلاگتان این مطلب را بنویسید:« آمدیم خطبه عقد بخونیم ، روضه حضرت عباس علیه السلام خوندیم.»

                                                                   التماس دعا 

به من گفت: طاهر! می­خواهم خانمم را بیاورم تهران و یک خرید بکنم چه می­گویی؟!

پاک و با حُجب و حیا وارد منزل ما می­شدند و شام یا ناهار می­خوردند و رحمت و زحمت می­نمودند.

بعد از مدتی او دست خانمش را گرفت و آورد به منزل ما در مشیریه، فکر کنم یکی دو شب ماندند و خرید کردند و سپس رفتند. از آن به بعد دوستی­مان با عبدالحسین روز به روز بیشتر و بیشتر می­شد تا اینکه من به قم منتقل شدم و عبدالحسین هم به قم آمد.

در آنجا به مدرسه امام سجاد علیه­السلام که روبروی کوچه حضرت علامه حسن زاده آملی بود و ما چند بار هم خدمت ایشان می­رسیدیم، ثبت نام کردیم و این طوری بود که من و حاج مجید ماشین­چیان و مرحوم عبدالحسین در یک کلاس و در پایه هفتم درس را شروع کردیم.

یادش بخیر چه روزهایی بود. اما ای کاش اصلاً رفیق نمی­شدیم که بعدها به ما تهمت­های دیگری نمی­زدند، ای کاش... عبدالحسین عروسی کرد. قرار بر این شد که اثاث منزل را به قم بیاورد. دنبال خونه گشت. یک خونه­ای را پیدا کرد در طبقه دوّم در نیروگاه – 20 متری زاد کوچه 16.

یادم می­آید آن شب اثاث را با خاور به قم منتقل کردند. اثاث را جابجا کردیم. شام منزل­مان الویه بود که خانمم مقدمات آن را درست کرد البته حاج مجید ماشین­چیان هم زحمت درست کردن آن را کشید. حاج مجید اومد دست­هایش را شست و با دست مشغول به هم زدن الویه بود که یک نفر از خانم­ها تا این صحنه را دید، آن شب به هیچ عنوان الویه نخورد و نخورد و نخورد.

(خاطرات ادامه دارد....)

بعد از چند لحظه یک پیکان گرفتیم. خوشحال شدیم که حالا ما یازده نفر سوار ماشین شده، به منزل برویم؛ امّا چشم شما بد نبیند، خودِ راننده چاق بود و به اندازه دو نفر وزن داشت. هر طوری بود ما یازده نفر به زور سوار ماشین و روی پای هم نشستیم و به منزل­مان که در مشیریه (بالاتر از سه راه افسریه بود) رسیدیم.

آن شب، شب خاطره، شب تا صبح بیدار ماندن و درد و دل با بچه­ها و بازی کردن فوتبال در منزل بود. یادش بخیر. البته غیر این ایام منزلی هم در جوار ابوذر تهران خ پیروزی داشتم که در آنجا مستأجر بودم. عید غدیر که هنوز، تا امسال هم پابرجا است ، دارم. که در آن سال چهارم حوزه مجلس باشکوهی گرفتم که دوستانم از جمله، حاج مجید ماشین­چیان، مرحوم عبدالحسین، سید جواد حسینی و ... حضور داشتند.

عبدالحسین در آن روز هم آمده بود، نماز جماعت خواندیم، ولی زیاد با هم صمیمی به آن صورت نبودیم؛ گرچه سال بعد – سال پنجم حوزه – مثل یک برادر شده بودیم.

در بعضی وقت­ها به اتاق و حجره درسی او می­رفتم، در مدرسه امام رضا علیه­السلام یک دوره مکالمه کلاس عربی گذاشته بودند که خود مرحوم، من و ... شرکت می­کردیم. من مال آن مدرسه نبودم امّا چون دوستان من در مدرسه امام رضا علیه­السلام بودند، مدیر مدرسه آقای قاسمی اجازه می­دادند که از تمامی امکانات مدرسه استفاده کنم و من هم نهایت استفاده و بهره را می­بردم.

عبدالحسین در آن روز هم آمده بود، نماز جماعت خواندیم، ولی زیاد با هم صمیمی به آن صورت نبودیم؛ گرچه سال بعد – سال پنجم حوزه – مثل یک برادر شده بودیم.

در بعضی وقت­ها به اتاق و حجره درسی او می­رفتم، در مدرسه امام رضا علیه­السلام یک دوره مکالمه کلاس عربی گذاشته بودند که خود مرحوم، من و ... شرکت می­کردیم. من مال آن مدرسه نبودم امّا چون دوستان من در مدرسه امام رضا علیه­السلام بودند، مدیر مدرسه آقای قاسمی اجازه می­دادند که از تمامی امکانات مدرسه استفاده کنم و من هم نهایت استفاده و بهره را می­بردم.

سال پنجم حوزه یا ششم حوزه بود که عبدالحسین گفت دارم ازدواج می­کنم و ما خوشحال از اینکه یک طلبه به جمع ما اضافه می­شد. او ازدواج کرد. با دختر خانمی از همشهری خود، که بسیار دوستش می­داشت و این ارتباط دوطرفه بود. لیلی و مجنون هم بودند. به عبدالحسین گفتم می خواهی چکار کنی حالا که عقد بستی، نامزد شدی تهران می­مانی یا نه؟ گفت: می­خواهم بروم قم.